“ေရမခ်ိဳးသူတို႔‌ေနထိုင္ရာ (သို႔) အဲန္‌လူမ်ိဳးတို႔ရြာ” ပရဟိတ ခရီးၾကမ္‌း…!

ခရီးစဥ္‌အ‌ေၾကာင္‌း က်‌ေနာ္‌‌ေျပာျပပါရ‌ေစ

ဒီ ခရီးစဥ္‌က တကယ္‌ခက္‌ခဲ ၾကမ္‌းတမ္‌းခဲ့ပါတယ္ က်ိဳင္‌းတုံၿမိဳ႕နယ္‌အတြင္‌းမွာ ႐ွိ‌တဲ့ ဒီရြာ‌ေလးကို က်ိဳင္‌းတုံၿမိဳ႕‌ေပၚ‌ေနလူ‌ေတြ‌ေတာင္‌ ဆယ္‌‌ေယာက္‌ျပည္‌့‌ေအာင္‌‌ေတာင္‌ မ‌ေရာက္‌ဖူး‌ေသးပါဘူး

ဓႏု တစ္‌‌ေယာက္‌အ‌ေနနဲ႔ စိမ္‌းလဲ့‌ေတာင္‌တန္‌း ပရဟိတ စီစဥ္‌မႈနဲ႔ ဒီရြာ‌ေလးကို ‌ေရာက္‌႐ွိ‌ေလ့လာ ကူညီခြင္‌့ရခဲ့တယ္‌. .

က်ိဳင္‌း တုံ ၿမိဳ႕‌ေပၚ‌က‌ေန နာရီ‌ေပါင္‌းမ်ားစြာ လမ္‌းခက္‌ခဲ‌ေပါင္‌းမ်ားစြာ ဆိုင္‌ကယ္‌စီးၿပီး မွ ဒီရြာ‌ေလးကို‌ေရာက္‌တာဗ် သာယာ လိုက္‌တာဗ်ာ.

လမ္‌းမွာ ‌ေတြ ့တဲ့ က‌ေလးတစ္‌‌ေယာက္‌ကို ျမင္‌လိုက္‌ရ‌ေတာ့. . ဟာ . ခနဲ‌ေတာင္‌ျဖစ္‌သြားတယ္‌ ၾကည္‌့ၾကပါအူးဗ်ာ. . ဒီရြာက လူ‌ေတြက ႏွစ္‌‌ေပါင္‌းမ်ားစြာ ‌ေနမခ်ိဳးပဲ‌ေနၾကတာဆိုပဲ

ရြာထဲဝင္‌လိုက္‌‌ေတာ့ျပဴးျပဲ ၿပီး အထူးအဆန္‌း ျဖစ္‌‌ေနၾကတဲ့က‌ေလး‌ေတြ

အျမင္‌ဆန္‌းတဲ့ ‌ေနထိုင္‌မႈ‌ေတြနဲ႔ ထူးဆန္‌းတဲ့ရြာ‌ေလး

ပါလာသမ်ွ ပစၥည္‌း အကုန္‌

သူတို႔‌ေက်ာင္‌းမ‌ေနၾကဘူး ဗမာစကားမတတ္‌ဘူး

ဆံပင္‌အ႐ွည္‌ထားရင္ လူပ်ိဳတဲ့ ဆိုင္‌ကယ္‌စီးကြၽမ္‌းၾကတယ္‌

ခ်စ္‌စရာ အျပစ္‌ကင္‌းစင္‌လိုက္‌ၾကတာ

မုန္‌႔ဆိုတာ‌ေတာင္‌ မျမင္‌ဖူးၾကဘူး

‌ေျခ‌ေထာက္‌‌ေတြကို ၾကည္‌့ပါအူး

ဖိနပ္‌ မပါ ‌ေတာ‌ေတာင္‌ႀကီးမွာ ‌ေနထိုင္‌

၄ ႏွစ္‌သားက‌ေလးက ရြာအျပင္‌ ကြၽဲထြက္‌‌ေက်ာင္‌း‌ေနပါၿပီ

ႏွစ္‌တန္‌းအထိ‌ေက်ာင္‌း‌ေနဖူးၿပီး တစ္‌ရြာလုံးမွာ ဗမာစကား‌သူတစ္‌‌ေယာက္‌ပဲ‌ေျပာႏိုင္‌တယ္‌ သူႏွစ္‌တန္‌း ‌ေက်ာင္‌းတက္‌ၿပီး သူမ်က္‌စိ‌ေဝဝါးသြားတယ္‌ စာသင္‌ရင္‌ မ်က္‌စိပ်က္‌တတ္‌တယ္‌လို႔ စိတ္‌စြဲၿပီး
တစ္‌ရြာလုံးကို ပညာမသင္‌ဖို႔ အတန္‌း‌ေက်ာင္‌းမတက္‌ၾကဖို႔ ျပန္‌ႏိူး‌ေဆာ္‌ခဲ့တဲ့ သူ သူက ရြာသူႀကီးတဲ့. .

ရြာသူရြာသားမ်ား

၁၃ /၁၄ ဆိုရင္‌ အိမ္‌‌ေထာင္‌က် ကေလး‌ေတြ‌ေတာင္‌ရ‌ေနၾကပါၿပီ

သူတို႔‌ေတြကို တစ္‌ျဖည္‌းျဖည္‌းျပဳျပင္‌‌ေျပာင္‌းလဲ‌ေပးႏိုင္‌ဖို႔ ႀကိဳးစားသြားမယ္‌. .

အဝတ္‌အစား‌ေတြၾကည္‌့အူး‌ေလ. .

ကက္‌အ‌ေရျပားကို ‌ေဖာက္‌ၿပီး ႀကိဳးနဲ႔ ခ်ည္‌ အမွတ္‌အသားလုပ္‌ၿပီး တစ္‌ျခားအိမ္‌ၾကက္‌‌ေတြနဲ႔ မမွား‌ေအာင္‌ျပဳလုပ္‌ အိမ္‌တစ္‌အိမ္‌ကၾကက္‌ ႀကိဳးအ‌ေရာင္‌က တစ္‌မ်ိဳး

ည ခင္‌းမွာ သားဆက္‌ျခားဖို႔ အ‌ေၾကာင္‌း ဆရာမ‌က ‌ေျပာျပ အိမ္‌‌ေထာင္‌သည္‌‌ေတြကို ကြန္‌ဒုံး‌ေဝလိုက္‌တယ္‌ မနက္‌‌ေရာက္‌‌ေတာ့ ပီ‌ေကလိုဝါးၿပီး ထြက္‌လာတဲ့ သူ ့သား ဘယ္‌လို‌ေျပာရမွန္‌း‌ေတာင္‌မသိ. .

ဟိုး ‌ေကြး‌ေကာက္‌ လမ္‌းႀကီးက‌ေန ‌ေနာက္‌တစ္‌‌ေခါက္‌ ျပန္‌လာခဲ့မယ္‌ဗ်ာ. .

Credit: Sai Lukhay

ခရီးစဉ်‌အ‌ကြောင်‌း ကျ‌နော်‌‌ပြောပြပါရ‌စေ

ဒီ ခရီးစဉ်‌က တကယ်‌ခက်‌ခဲ ကြမ်‌းတမ်‌းခဲ့ပါတယ် ကျိုင်‌းတုံမြို့နယ်‌အတွင်‌းမှာ ရှိ‌တဲ့ ဒီရွာ‌လေးကို ကျိုင်‌းတုံမြို့‌ပေါ်‌နေလူ‌တွေ‌တောင်‌ ဆယ်‌‌ယောက်‌ပြည်‌့‌အောင်‌‌တောင်‌ မ‌ရောက်‌ဖူး‌သေးပါဘူး

ဓနု တစ်‌‌ယောက်‌အ‌နေနဲ့ စိမ်‌းလဲ့‌တောင်‌တန်‌း ပရဟိတ စီစဉ်‌မှုနဲ့ ဒီရွာ‌လေးကို ‌ရောက်‌ရှိ‌လေ့လာ ကူညီခွင်‌့ရခဲ့တယ်‌. .

ကျိုင်‌း တုံ မြို့‌ပေါ်‌က‌နေ နာရီ‌ပေါင်‌းများစွာ လမ်‌းခက်‌ခဲ‌ပေါင်‌းများစွာ ဆိုင်‌ကယ်‌စီးပြီး မှ ဒီရွာ‌လေးကို‌ရောက်‌တာဗျ သာယာ လိုက်‌တာဗျာ.

လမ်‌းမှာ ‌တွေ့တဲ့ က‌လေးတစ်‌‌ယောက်‌ကို မြင်‌လိုက်‌ရ‌တော့. . ဟာ . ခနဲ‌တောင်‌ဖြစ်‌သွားတယ်‌ ကြည်‌့ကြပါအူးဗျာ. . ဒီရွာက လူ‌တွေက နှစ်‌‌ပေါင်‌းများစွာ ‌နေမချိုးပဲ‌နေကြတာဆိုပဲ

ရွာထဲဝင်‌လိုက်‌‌တော့ပြူးပြဲ ပြီး အထူးအဆန်‌း ဖြစ်‌‌နေကြတဲ့က‌လေး‌တွေ

အမြင်‌ဆန်‌းတဲ့ ‌နေထိုင်‌မှု‌တွေနဲ့ ထူးဆန်‌းတဲ့ရွာ‌လေး

ပါလာသမျှ ပစ္စည်‌း အကုန်‌

သူတို့‌ကျောင်‌းမ‌နေကြဘူး ဗမာစကားမတတ်‌ဘူး

ဆံပင်‌အရှည်‌ထားရင် လူပျိုတဲ့ ဆိုင်‌ကယ်‌စီးကျွမ်‌းကြတယ်‌

ချစ်‌စရာ အပြစ်‌ကင်‌းစင်‌လိုက်‌ကြတာ

မုန်‌့ဆိုတာ‌တောင်‌ မမြင်‌ဖူးကြဘူး

‌ခြေ‌ထောက်‌‌တွေကို ကြည်‌့ပါအူး

ဖိနပ်‌ မပါ ‌တော‌တောင်‌ကြီးမှာ ‌နေထိုင်‌

၄ နှစ်‌သားက‌လေးက ရွာအပြင်‌ ကျွဲထွက်‌‌ကျောင်‌း‌နေပါပြီ

နှစ်‌တန်‌းအထိ‌ကျောင်‌း‌နေဖူးပြီး တစ်‌ရွာလုံးမှာ ဗမာစကား‌သူတစ်‌‌ယောက်‌ပဲ‌ပြောနိုင်‌တယ်‌ သူနှစ်‌တန်‌း ‌ကျောင်‌းတက်‌ပြီး သူမျက်‌စိ‌ဝေဝါးသွားတယ်‌ စာသင်‌ရင်‌ မျက်‌စိပျက်‌တတ်‌တယ်‌လို့ စိတ်‌စွဲပြီး

တစ်‌ရွာလုံးကို ပညာမသင်‌ဖို့ အတန်‌း‌ကျောင်‌းမတက်‌ကြဖို့ ပြန်‌နိူး‌ဆော်‌ခဲ့တဲ့ သူ သူက ရွာသူကြီးတဲ့. .

ရွာသူရွာသားများ

၁၃ /၁၄ ဆိုရင်‌ အိမ်‌‌ထောင်‌ကျ ကလေး‌တွေ‌တောင်‌ရ‌နေကြပါပြီ

သူတို့‌တွေကို တစ်‌ဖြည်‌းဖြည်‌းပြုပြင်‌‌ပြောင်‌းလဲ‌ပေးနိုင်‌ဖို့ ကြိုးစားသွားမယ်‌. .

အဝတ်‌အစား‌တွေကြည်‌့အူး‌လေ. .

ကက်‌အ‌ရေပြားကို ‌ဖောက်‌ပြီး ကြိုးနဲ့ ချည်‌ အမှတ်‌အသားလုပ်‌ပြီး တစ်‌ခြားအိမ်‌ကြက်‌‌တွေနဲ့ မမှား‌အောင်‌ပြုလုပ်‌ အိမ်‌တစ်‌အိမ်‌ကကြက်‌ ကြိုးအ‌ရောင်‌က တစ်‌မျိုး

ည ခင်‌းမှာ သားဆက်‌ခြားဖို့ အ‌ကြောင်‌း ဆရာမ‌က ‌ပြောပြ အိမ်‌‌ထောင်‌သည်‌‌တွေကို ကွန်‌ဒုံး‌ဝေလိုက်‌တယ်‌ မနက်‌‌ရောက်‌‌တော့ ပီ‌ကေလိုဝါးပြီး ထွက်‌လာတဲ့ သူ့သား ဘယ်‌လို‌ပြောရမှန်‌း‌တောင်‌မသိ. .

ဟိုး ‌ကွေး‌ကောက်‌ လမ်‌းကြီးက‌နေ ‌နောက်‌တစ်‌‌ခေါက်‌ ပြန်‌လာခဲ့မယ်‌ဗျာ. .

Credit: Sai Lukhay